Daniela Hezinova: haar plek vinden in de WorldTour

Spraakzaam, open en leergierig; Daniela heeft zich vanaf dag één volledig gestort op haar avontuur bij Team Picnic PostNL.

De inmiddels 19-jarige maakte aan het begin van dit seizoen direct de grote stap van de juniorencategorie naar de WorldTour. In een sport die vaak draait om prestaties en resultaten, is het cruciaal dat jonge rensters de ruimte krijgen om te groeien en fouten te maken, terwijl ze fysiek de overgang maken naar het niveau van de absolute top, waar sommigen al tien jaar actief zijn.

Nu ze drie maanden bij ons is, spraken we Daniela over hoe ze die stap ervaart en blikken we terug op haar eerste periode van het seizoen.

Een langere relatie dan het lijkt

De band tussen Daniela en Team Picnic PostNL gaat eigenlijk al wat verder terug dan je op het eerste gezicht zou denken. In 2023, toen ze tweedejaars U17-renster was, kwam ze via de samenwerking met Grouwels-Watersley R&D Road Team al in aanraking met de ploeg. Dat opende de deur naar een plek bij een van de toonaangevende juniorenteams in 2024 – op slechts een kwartiertje fietsen van het Keep Challenging Center in Sittard.

“Via mijn oude team deden we techniektrainingen en tactische workshops met de ploeg in 2025. Ook hebben we verkenningen gedaan van de Ronde van Vlaanderen en Liege-Bastogne-Liege met Hans [Team Picnic PostNL Scouting Coordinator]. Dat was echt heel gaaf om mee te maken en te zien hoe het team werkt. Hopelijk heb ik daar dit jaar iets aan!”

Niet veel later werd haar contract aangekondigd en stond ze in oktober al in Deventer voor haar eerste kennismakingen, bikefittings en metingen.

“Dat moment op het HQ was echt bijzonder, met alle persoonlijke afstellingen en zoveel nieuwe mensen. Het voelde echt als: wauw, ik ben hier nu echt, dit is het.”

Die mix van enthousiasme en gezonde spanning nam ze mee naar de trainingskampen in december en januari, waar ze voor het eerst de hele ploeg leerde kennen.

“Het kamp in december was relaxed en de eerste keer dat we allemaal samen waren, ook met het Mannenprogramma. Dat maakte het extra bijzonder. We hadden meteen een goede klik en de sfeer was echt goed.

“In januari was het wat kleinschaliger, omdat een deel van de ploeg al in Australië zat voor wedstrijden. Daardoor leer je elkaar misschien juist nog beter kennen. Ik kwam net terug van een kleine blessure, dus ik deed niet alle testen, maar wel de 20-minutentest en lactaattest.

“Het was niet mijn beste prestatie, maar dat betekent dat er de volgende keer meer ruimte is om te verbeteren,” lacht ze.

“Het voelde als junioren, maar dan met 100 watt meer”

De kampen zaten erop, de blessure was achter de rug en de trainingen werden weer volledig opgepakt. Voor ze het wist stond Daniela op 12 februari aan de start van Setmana Ciclista Valenciana: haar eerste wedstrijd als prof.

“Ik wist dat mijn vorm nog in opbouw was, omdat ik pas net weer echt goed kon trainen. Maar ik had er enorm veel zin in om weer te koersen – zeker op dit niveau.”

“Het grootste verschil tussen junioren en elite zit natuurlijk in het niveau. Maar het peloton gedraagt zich best vergelijkbaar, zeker in Valencia waar het voor veel rensters de eerste koers van het jaar was. Het was best chaotisch. Het voelde als junioren, maar dan met 100 watt meer.”

Leren van de mensen om haar heen

Ook de begeleiding is voor Daniela in korte tijd flink uitgebreid, en daar maakt ze gretig gebruik van.

“Eigenlijk is alles nieuw voor me. Ik ben bijvoorbeeld pas vorig jaar begonnen met krachttraining, dus daar krijg ik nu hulp bij van het team en daarin maak ik stappen. Hetzelfde geldt voor voeding: goed eten tijdens en buiten de trainingen en wedstrijden, en de juiste supplementen gebruiken.

“Er zijn nog veel stappen te zetten en op de fiets leer ik eigenlijk elke dag. In elke koers gebeurt er wel iets waar ik van kan leren. Natuurlijk maak ik fouten, maar daar voel ik me comfortabel bij. Het is juist goed dat mensen me daarop wijzen, zodat ik weet waar ik kan verbeteren.”

Een thuis weg van huis – wonen op het KCC

Een van de voordelen van het vrouwenprogramma is dat rensters kunnen verblijven op het Keep Challenging Center in Sittard. Daar wonen ze dicht bij elkaar en bij de staf, wat zorgt voor een sterke onderlinge band – iets waar Daniela volop van profiteert.

“Ik woon al twee jaar in Sittard, dus ik ken de omgeving goed. Dat is wel handig.

“Ik vind het leuk dat we samen kunnen trainen, maar ook buiten de fiets tijd met elkaar kunnen doorbrengen: even de stad in voor een koffie, shoppen of naar de bioscoop.

“We hebben er echt een fijne manier van samenleven van gemaakt, met de kleine dingen die je gelukkig maken.”

De samenstelling op het KCC wisselt door het seizoen heen, afhankelijk van wie waar koerst, maar Daniela heeft inmiddels een hechte band opgebouwd met Josie en Robyn.

“We zitten daar al een tijdje met z’n drieën, dus we zijn best close. Maar als er iemand bijkomt, voelt het meteen als één groep. Mia kwam een paar dagen geleden en we zijn meteen samen naar de bioscoop geweest. En nu is Megan er ook bij, dus die sluit gezellig aan.”

Blik op de toekomst

Het is duidelijk dat Daniela, ondanks haar jonge leeftijd, een volwassen kijk op haar ontwikkeling heeft en elke dag ziet als een kans om beter te worden.

Met een aantal Belgische wedstrijden op het programma kijkt ze uit naar wat komen gaat.

“Ik heb het gevoel dat ik na mijn blessure weer aansluiting begin te vinden en me beter voel op de fiets. In de komende koersen wil ik langer in het peloton blijven en het team beter helpen. Het draait nu vooral om ervaring opdoen, en dat is tot nu toe echt super waardevol.”

Net als bij het gesprek met Frits vroegen we haar tot slot wat ze hoopt dat we over drie maanden kunnen zeggen.

Zoals in de rest van het gesprek nam Daniela even de tijd om na te denken:

“Hmmm, goede vraag. Voor mij draait het nu nog niet om resultaten en daar ligt ook geen druk op vanuit het team. Het gaat erom dat ik langer mee kan doen in de koers, mijn rol beter uitvoer en me steeds comfortabeler voel in het peloton. Hopelijk kan ik ook op de fiets blijven groeien, blijven leren van de mensen om me heen en mezelf blijven uitdagen.”

Met die instelling, stap voor stap, en de ruimte om te leren en fouten te maken, kijken we ernaar uit om te zien hoe Daniela zich de komende jaren verder ontwikkelt in de sport.