Etappe 2 van de Tour Auvergne-Rhône-Alpes leek op papier al ideaal voor de vluchters, en dat bleek ook precies zo te verlopen. Vanaf de start werd er hard gekoerst, met Henri-François Haquin namens Team Picnic PostNL in een vroege ontsnapping van vijf renners. Kort daarachter zat nog een tweede groep van vijf in de achtervolging, waarna beide groepen uiteindelijk samenkwamen aan de kop van de koers. De inmiddels tien man sterke kopgroep bouwde al snel een voorsprong van zo’n zes minuten op ten opzichte van het peloton. Onder natte omstandigheden begon het vervolgens te regenen, waardoor de wegen glad werden. In die lastige omstandigheden kwam Haquin ten val, waarna hij direct werd nagekeken door de wedstrijddokter. De jonge Fransman liet zich echter niet uit het veld slaan en wist, na weer op de fiets te zijn gestapt, knap terug te keren in de kopgroep. Op de laatste beklimmingen van de dag werd er voortdurend aangevallen vanuit de kopgroep, maar telkens wist Haquin de aansluiting terug te vinden en bleef hij meestrijden voor een goed resultaat. Met nog 12 kilometer te gaan plaatste Charmig de beslissende aanval. De Deen sloeg meteen een gat en soleerde vervolgens naar de overwinning.
Daarachter bleef Team Picnic PostNL de koers kleur geven. Op de laatste korte klim van de dag probeerden Gijs Leemreize en Robbe Dhondt nog aan te vallen vanuit het peloton, maar hun pogingen werden snel geneutraliseerd. Voorin bleven uiteindelijk vier renners over in de strijd om de overige podiumplaatsen. Na een dag vol aanvallen, een valpartij en meerdere keren terugvechten in de kopgroep, beschikte Haquin nog over voldoende kracht om de snelste sprint van de achtervolgende groep te rijden. Daarmee eindigde hij knap als tweede en bekroonde hij een indrukwekkende dag voor Team Picnic PostNL.
Na afloop blikte Haquin terug: “Het was echt een knotsgekke dag. Halverwege de etappe was ik betrokken bij een valpartij. De renner voor mij moest ineens heel hard remmen, waardoor ik niets meer kon doen en onderuitging. Het ging niet heel hard, maar ik kwam wel hard op mijn rechterkant terecht. Ik ben snel weer op de fiets gestapt en werd goed begeleid door de coach in de volgwagen. Daarna heb ik mezelf eigenlijk behoorlijk verbaasd, want de kopgroep zat vol sterke renners en toch kon ik op de beklimmingen steeds mee. Helaas lukte het me op het einde niet om Charmig te volgen. Als ik iets meer ervaring had gehad, had ik mijn krachten misschien beter kunnen doseren, want ik voelde echt dat ik de benen had om te winnen. Dus ergens ben ik teleurgesteld met mijn tweede plaats, maar ik haal er ook heel veel positieve dingen uit. Ik weet nu wat ik kan en ben de ploeg erg dankbaar voor deze kans.”