John Degenkolb – Terugblik op Roubaix

Het geratel van fietsen en botten over de kasseien, terwijl fans langs de kant van de weg de renners vooruit schreeuwen; er is niets dat kan tippen aan de unieke sfeer van de Hel van het Noorden. Voor één man in het peloton geldt dat misschien nog wel meer dan voor wie dan ook: John Degenkolb.

Een dag na de koers spraken we met de winnaar van Paris-Roubaix 2015 om terug te blikken op wat de snelste editie ooit bleek te zijn.

Fris aan de start van zijn koers

“Vermoeid en een beetje beurs,” zegt John terwijl hij gaat zitten, gevolgd door zijn kenmerkende, warme lach.

Als je denkt aan Paris-Roubaix in het moderne wielrennen, is Degenkolb een naam die altijd terugkomt. Door de jaren heen heeft hij een bijzondere band opgebouwd met de koers.

“Het is een wedstrijd die mijn carrière heeft gevormd. Ik heb er samen met het team mooie dingen bereikt. En zelfs na al die jaren blijft het speciaal. Dat gevoel van spanning voor de start is er nog steeds. Het is eigenlijk gek dat die kasseien na zestien jaar in het peloton nog altijd hetzelfde met me doen.”

Vorig jaar moest hij de koers missen na een zware valpartij in de Ronde van Vlaanderen.

“Alleen al aan de start staan was dit jaar bijzonder. Ik denk dat wordt onderschat hoe dicht die crash bij het einde van mijn carrière zat. Ik ben enorm dankbaar voor alle hulp die ik heb gekregen – van het team, mijn familie, de artsen. Iedereen heeft fantastisch werk geleverd om me weer terug te krijgen in het peloton.”

“Dit jaar hebben we ervoor gekozen om Vlaanderen over te slaan. Niet per se om risico’s te vermijden, maar om de voorbereiding volledig zelf te kunnen sturen en zo fris mogelijk aan de start te staan. De wedstrijden worden steeds zwaarder, en ik merk ook dat mijn herstel wat langer duurt.”

Verkenning en koersdag – van plan naar uitvoering

Donderdag stond in het teken van de verkenning. Voor sommige renners was het hun eerste kennismaking met de kasseien van Roubaix. Voor iemand als John is dat hét moment om zijn ervaring te delen.

“Ik heb veel verhalen gedeeld met de jongens in de dagen voor de koers. Dat is belangrijk. Je moet dat vuur aanwakkeren. Als je hier wilt presteren, moet je er mentaal helemaal klaar voor zijn.”

Met de verkenning achter de rug stonden de renners zondag vroeg aan de start voor wat een razendsnelle koers zou worden.

“Vanaf het begin lag het tempo enorm hoog, met rugwind. Het ging echt ongelooflijk snel.”

Het team zat meteen goed in de wedstrijd en had vijf renners in de eerste groep toen het peloton op 190 kilometer van de finish brak. Even later kwam alles weer samen, maar de intentie was duidelijk.

Op 130 kilometer van de finish volgde een serieuze schifting. John zat mee in een kopgroep van zo’n 40 renners, samen met Pavel Bittner en Dillon Corkery. Anderen kregen pech, waardoor onder meer Frits Biesterbos in de achtervolging moest.

Rond 100 kilometer voor de finish ging Pavel onderuit.

“Dat was jammer. Pavel reed sterk en voelde zich goed. Met ons tweeën voorin hadden we misschien nog iets kunnen forceren. Maar het was een harde val op een slecht moment, met een enorm hoog tempo. Dat betekende eigenlijk het einde van zijn koers.”

Niet veel later brak de kopgroep opnieuw, en John zat voorin toen de renners de legendarische Trouée d’Arenberg opdraaiden. Al snel voelde hij dat er iets niet klopte.

“Vrij vroeg in Arenberg merkte ik dat mijn voorband leegliep. Maar op zo’n strook kun je eigenlijk maar één ding doen: blijven rijden tot het einde en daar pas wisselen. Ik verloor veel tijd, maar dat hoort bij deze koers.”

“Ik kwam daarna in een groep met Van der Poel en Politt terecht. Zij waren sterk genoeg om weer aansluiting te maken met de volgende groep, maar op dat moment had ik dat niet meer in de benen. Dat is dan gewoon zo.”

“Vanaf dat punt was het vechten tot aan de finish in de velodroom van Roubaix.”

Met 50 km/u over de kasseien

Zoals gezegd werd deze editie de snelste ooit – iets wat de koers nóg zwaarder maakte, zeker op de kasseien. Veel renners kregen onderweg te maken met pech.

“Ik had het gevoel dat er dit jaar meer problemen waren dan normaal, zeker bij de grote favorieten. Volgens mij heeft iedereen wel iets gehad.”

“We doen er als teams alles aan om de perfecte setup te vinden – verkennen, testen, afstellen. Maar een dag als deze laat zien dat het alsnog kan gebeuren. De snelheid speelde daar zeker een grote rol in.”

“Omdat het tempo zo hoog ligt, zit je continu op de limiet. En dat geldt ook voor de renners om je heen. Je hebt nauwelijks ruimte om je lijn te kiezen op de kasseien. Je rijdt waar je rijdt, puur om overeind te blijven. En dat vergroot het risico op lek rijden of materiaalpech, omdat je die slechte stroken niet kunt ontwijken.”

Uiteindelijk kwam John samen met Frits over de streep in Roubaix, in wat je de eerste grote groep achter de kop van de koers kunt noemen – strijdend om een plek in de top 30.

Elke renner heeft zijn eigen verhaal in een koers als Roubaix – de één nog chaotischer dan de ander. Dit was het verhaal van ons Mannenprogramma in de Hel van het Noorden. Voor John breekt nu een korte periode zonder koersen aan, voordat hij zich weer gaat richten op het volgende deel van het seizoen.