Langverwachte Comeback: Matt Dinham is terug

Als Matt Dinham op 28 september in Maleisië zijn startnummer opspeldt bij de Tour de Langkawi, is het bijna twee jaar geleden dat de Australiër voor het laatst een koers uitreed. Il Lombardia was de laatste koers waarin de 25-jarige renner de finish bereikte, op 7 oktober 2023. Wat volgde was een lange, ingewikkelde periode van blessure en revalidatie die zijn geduld, veerkracht en liefde voor wielrennen zwaar op de proef stelde.

Een langverwachte comeback

“Het gaat eigenlijk best goed,” vertelt Dinham wanneer hem gevraagd wordt hoe hij zich nu voelt. “De revalidatie is goed verlopen. Het was een beetje een race tegen de klok om klaar te zijn voor de laatste koersen van het seizoen. We wilden de juiste balans vinden en niet meteen starten met de zwaarste wedstrijden, zoals Canada. Langkawi en daarna Guangxi voelden als de perfecte manier om terug te keren. Mijn trainingen gaan goed en ik heb alles gedaan wat ik kon om er klaar voor te zijn.”

Het klinkt eenvoudig, maar de weg naar dit punt was allesbehalve makkelijk. In het najaar van 2023 voelde Dinham na een hike tijdens het off-season kamp pijn in zijn voet. Die verergerde tijdens de terugvlucht naar Australië. Scans wezen op een stressfractuur, maar behandelingen boden nooit een blijvende oplossing.

“De fractuur was genezen, maar er kwamen steeds meer complicaties: zenuwsymptomen zonder duidelijke oorzaak. Ik heb zeven MRI’s gehad, zes echo’s, röntgenfoto’s, zenuwgeleidingsonderzoeken en meer gekregen… we wisten lange tijd niet wat er precies aan de hand was.”

Wat volgde, was een lange periode van frustratie. Trainingen eindigden voortdurend in pijn. Zelfs een wandeling naar een restaurant werd onmogelijk. “Ik probeerde van alles. Verschillende artsen, fysio’s, maar we konden het probleem niet oplossen. Uiteindelijk heeft een vriend van mij, radioloog in Sydney, alles op alles gezet met zijn collega’s om de oorzaak te achterhalen. Ze ontdekten dat grote aderen het tarsaal tunnel syndroom veroorzaakten in mijn enkel. Zelfs op de hometrainer, met bijna geen weerstand, had ik na een paar minuten al pijn doordat de zenuwen bekneld raakten.”

Een risicovolle beslissing

Een operatie was de enige optie, met een kans van 30 procent dat Dinham nooit meer normaal zou kunnen lopen of fietsen. “Het was best eng. Maar zo verder leven kon ik niet. De meeste dagen kon ik nog geen paar minuten lopen zonder pijn.” Op 13 mei van dit jaar werd hij geopereerd in Sydney. Zes weken op krukken volgden, daarna een uiterst zorgvuldige revalidatie.

“De eerste sessies op de hometrainer waren 50 watt tijdens 15 minuten. Ik moest echt vanaf nul beginnen. Acht weken na de operatie kon ik eindelijk buiten rijden en vanaf daar heb ik langzaam opgebouwd: eerst de duur, daarna de intensiteit.”

Gedurende deze periode hielden vrienden en medische staf hem op de been. “Ik had ongelooflijk veel geluk met de mensen om me heen. Mijn vrienden in Sydney steunden me enorm en maakten plannen waar ik nog aan kon deelnemen zonder mijn blessure te belasten. Zonder het team, mijn artsen, fysio’s, trainer en coach had ik dit niet gered. Voor iemand zonder die steun zou het bijna onmogelijk zijn geweest.”

De droom nooit opgeven

Zijn carrière beëindigen kwam nooit in zijn gedachten op. “Ik wilde niets liever dan blijven fietsen. Als Australiër is het zo moeilijk om prof te worden in Europa, en ik had er al zoveel voor opgeofferd. Ik begon met koersen toen ik vier was. Ik kon me niet voorstellen om ooit iets anders te gaan doen.”

Om de lege dagen te vullen, volgde Dinham een parttime studie aan de universiteit en ook begon hij met zwemmen. “Ik realiseerde me hoe belangrijk sport voor me is, hoe waardevol gezondheid is. Nu ik weer met vrienden kan fietsen in Nice, voelt het alsof ik mijn leven terugheb.”

Blik op Maleisië

Dinham’s doel in Langkawi is simpel: het gevoel van koersen in een peloton weer terugkrijgen. “Ik heb nul verwachtingen qua resultaten,” zegt hij met een glimlach. “Ik wil gewoon weer mijn grenzen opzoeken. Eerlijk gezegd ben ik waarschijnlijk de meest enthousiaste renner aan de startlijn. Het krijgen van die e-mail met de vluchtgegevens was onwerkelijk. Ik moet echt een reminder zetten, zodat ik het vliegtuig naar Maleisië niet mis,” lacht hij.

De planning is om Langkawi en daarna Guangxi te rijden, de winter verder op te bouwen en in 2026, hopelijk in Australië, klaar te zijn om weer te koersen. Voor iemand die in 2023 op het WK nog mee kon met renners als Pogacar, Van der Poel en Van Aert, gaat het nu niet om podiumplaatsen. Het gaat om dankbaarheid en perspectief. “Als ik na Langkawi kan terugkijken en weet dat ik alles gegeven heb, ben ik tevreden. Ik wil gewoon mijn best doen en genieten van koersen met het team.”

Van de lange weg van revalidatie tot de wegen van Maleisië: Matt Dinham’s terugkeer is een stille overwinning. Een bewijs dat doorzettingsvermogen, geduld en de juiste mensen een carrière weer tot leven kunnen brengen.