Middenin de Koers naar de Zon: een blik achter de schermen bij Paris–Nice

Van de rand van de Franse hoofdstad Parijs tot de glamour, glitter en met Pastis-gevulde glazen van de Côte d’Azur: het peloton trekt in Paris–Nice zuidoostwaarts door Frankrijk. Onderweg wacht een mix van verschillende parcoursen en uitdagingen. En dan is er nog het weer. De ‘Koers naar de Zon’, zoals de wedstrijd bekendstaat, doet haar bijnaam namelijk lang niet altijd eer aan.

Maar hoe navigeert een WorldTour-ploeg eigenlijk door een weeklange rittenkoers, waarin elke dag alles weer op een andere plek plaatsvindt? We nemen je mee achter de schermen bij onze staf in Paris–Nice, om te laten zien wat er allemaal gebeurt naast de weg en welke rol iedereen speelt om de ploeg als geheel te laten functioneren.

Het brein achter de koers

Lang voordat de renners ’s ochtends naar de start rollen, is de voorbereiding voor de dag al in volle gang. In Paris–Nice vormt lead coach Matt Winston samen met collega-coach Melvin Rulliere het sportieve hart van de ploeg. “We zijn hier met twee coaches,” legt Winston uit. “Ik ben verantwoordelijk voor de koers als geheel en voor het sportieve gedeelte, zodat alles zo soepel mogelijk verloopt.” Dat betekent nauw samenwerken met de renners om tactische plannen te maken voor elke etappe, maar ook fungeren als vast aanspreekpunt binnen de ploeg. “Voor sommige renners zijn we ook hun persoonlijke coach. Dat betekent niet per se dat we ze trainen, maar we zijn wel hun dagelijkse contactpersoon binnen het team en helpen bijvoorbeeld bij het plannen van hun wedstrijdprogramma.”

Naast die sportieve focus, houdt Rulliere zich vooral bezig met de organisatie rond de koers: de gedetailleerde dagplanningen die structuur geven aan het leven van de ploeg tijdens een rittenkoers. “Hij maakt de schema’s: wanneer we vertrekken, wanneer we aankomen, waar elk staflid zich moet bevinden,” zegt Winston. “Daarnaast bekijkt hij het parcours, de bevoorradingszones, de bidonpunten en zelfs hoe we na de finish de omgeving weer kunnen verlaten.” Bij veel wedstrijden is er daarnaast nog een derde coach of iemand uit het managementteam aanwezig, die de staf coördineert en ervoor zorgt dat de hele operatie achter de schermen soepel blijft draaien.

De voorbereiding op een koers als Paris–Nice begint ruim voordat het peloton aan de eerste etappe begint. “We hebben vooraf meetings over de logistiek, over het sportieve plan en daarnaast ook individuele gesprekken met renners om ze voor te bereiden op de belangrijke punten in elke etappe,” vertelt Winston. Toch blijft een koersweek altijd onvoorspelbaar. “Het weer kan een grote rol spelen,” zegt hij. “De eerste dagen hadden we zon, maar nu [woensdag] begint het te veranderen.”

Als de omstandigheden kouder of natter worden, treedt het zogenoemde cold-weather protocol in werking. “Dat betekent onder andere warme bidons en extra kleding voor de renners. Als het weer omslaat, kan het in het peloton behoorlijk hectisch worden, omdat iedereen tegelijk nieuwe jasjes of droge kleding uit de ploegleiderswagens wil.”

De renners draaiende houden

Terwijl de tactische plannen worden gemaakt, zijn de soigneurs al druk bezig met de voorbereidingen voor de dag. In Paris–Nice wordt de groep van drie soigneurs gecoördineerd door Stéphane Perrot. “Er is altijd één verantwoordelijke soigneur binnen de groep,” legt hij uit. “Hier in Paris–Nice ben ik dat.”

Samen met de coaches verdeelt hij de taken onder de soigneurs. Die werkzaamheden zijn zeer uiteenlopend: van het voorbereiden van voeding voor tijdens de koers en het organiseren van de foodbox in het hotel tot het vullen van bidons, schoonmaken van voertuigen en het geven van massages na de etappe.

“We maken de rice cakes voor de koers, bereiden de bars en gels voor die in de auto’s gaan en vullen alle bidons die de renners tijdens de etappe gebruiken,” vertelt Perrot. Een goede organisatie is daarbij essentieel. “Iedereen heeft zijn eigen taken, maar als iemand klaar is, helpen we elkaar.”

Tijdens de koers zelf staan de soigneurs ook langs het parcours. Op de bevoorradingspunten delen ze bidons en musettes met voeding uit aan de renners, als het peloton voorbij komt. Na de finish staan ze klaar om de renners op te vangen met recoverydrinks.

Volgens Perrot zit de charme van het vak juist in de variatie. “Het werk op zich is vaak hetzelfde,” zegt hij. “Maar de locaties, de hotels, het weer en de groep mensen maken elke koers weer anders.”

De machines achter de prestaties

Terwijl de renners zich voorbereiden op de etappes, zorgen de mechaniekers ervoor dat hun materiaal tot in de puntjes in orde is. Voor lead mechanieker Maarten ter Heijden begint het werk zelfs al voordat de ploeg bij de koers arriveert. “We beginnen met het inpakken van alles,” legt hij uit. “De fietsen, helmen, regentassen, reserveonderdelen, gereedschap: alles wordt klaargezet op basis van de line-up voor de wedstrijd.”

Wanneer de ploeg eenmaal in Paris–Nice is aangekomen, gaat het werk direct verder. “Toen we zaterdag aankwamen, gingen de renners die middag nog een trainingsrit maken,” zegt hij. “Dus eerst zorgen we dat de fietsen daarvoor klaarstaan.”

Voor elke etappe wordt vervolgens nog een laatste controle uitgevoerd bij de startlocatie. “Bandendruk, batterijen, powermeters; alles krijgt nog een laatste check.”

Tijdens de koers zitten de mechaniekers in de ploegleiderswagens achter het peloton. “We lossen mechanische problemen op, zoals lekke banden, of helpen na een valpartij,” vertelt Ter Heijden. “Maar we ondersteunen ook de ploegleider. Je bent eigenlijk een extra paar ogen en oren in de auto.”

Na de etappe gaat het werk verder in het hotel. Fietsen worden schoongemaakt, feedback van de renners over de fietsen wordt verwerkt en de voorbereidingen voor de volgende dag beginnen alweer. “Structuur is heel belangrijk,” zegt hij. “Je moet een duidelijk plan hebben om alles soepel te laten verlopen.”

Brandstof voor de renners

Naast materiaal en tactiek speelt ook voeding een cruciale rol. Teamkok Jelte Kranendonk is verantwoordelijk voor het bereiden en afwegen van alle maaltijden voor de renners tijdens de koers. “Ik zorg voor de maaltijden in het restaurant en de recovery meals die meegaan in de bus,” legt hij uit.

De menu’s worden opgesteld door de voedingsdeskundigen van de ploeg, maar Kranendonk zorgt ervoor dat ze in de praktijk ook uitvoerbaar zijn tijdens een rondtrekkende wedstrijd. “We kijken naar de transfertijden tussen de hotels en hebben contact met de hotels over de ingrediënten die we nodig hebben.”

Zijn dag begint meestal vroeg. “Vaak begin ik met het ontbijt: bijvoorbeeld eieren, rijstpudding of wat er die dag op het menu staat.” Daarna volgt het inpakken van de cooktruck voordat de ploeg naar het volgende hotel vertrekt. “Dat is een beetje als Tetris spelen,” lacht hij.

Eenmaal aangekomen bij het nieuwe hotel, begint alles opnieuw: de keuken opbouwen, de ingrediënten regelen en beginnen met de voorbereiding voor de recoverymaaltijden en het diner. Elke portie wordt zorgvuldig afgewogen. “Elke renner krijgt andere hoeveelheden, afhankelijk van zijn behoeften.”

Ondanks de logistieke uitdagingen, van ontbrekende ingrediënten tot files of omleidingen, geniet Kranendonk van het leven rondom de koers. “Het is de liefde voor wielrennen en de liefde voor koken. Die combinatie maakt het voor mij perfect.”

Het verhaal van de koers

Terwijl de renners strijden op de weg, werkt een ander deel van de ploeg eraan om het verhaal van de koers naar buiten te brengen. Persvoorlichter Florian de Driesen verzorgt het contact tussen de ploeg en de media. “Tijdens de koers ben ik verantwoordelijk voor alles wat met externe media te maken heeft,” legt hij uit.

Alle interviewverzoeken lopen via hem, waarna hij gesprekken tussen renners en journalisten coördineert. “Daarnaast kijken we ook naar wat we als team zelf willen communiceren, bijvoorbeeld interviews, quotes voor wedstrijdverslagen of content voor onze eigen kanalen.”

Bij de start spreekt hij met journalisten in de mixed zone, voordat de renners arriveren voor de teampresentatie. Daarna reist hij door naar de finish om daar interviews en content te regelen zodra de etappe is afgelopen. “Een interview duurt soms maar twee minuten,” zegt hij. “Maar er gaat vaak behoorlijk wat voorbereiding aan vooraf.”

Eén team, één doel

Van strategie en logistiek tot voeding, herstel en communicatie: elk staflid speelt een rol in het functioneren van de ploeg.

Voor Winston is dat precies wat werken in het professionele wielrennen zo bijzonder maakt. “Wat ik het mooiste vind, is samen als team ergens naartoe werken,” zegt hij. “Iedereen draagt op zijn eigen manier bij aan het eindresultaat.”

Want hoewel de renners vaak in de schijnwerpers staan, laat een koers als Paris–Nice vooral zien hoeveel mensen er achter de schermen nodig zijn om een ploeg dag na dag vooruit te laten bewegen.