Op naar de droom: de eerste Ronde van Vlaanderen voor Henri-François Haquin

Voor veel renners is het een koers waar ze mee opgroeien. Voor sommigen wordt het een doel. En voor een enkeling verandert het in een droom die ze ooit zelf mogen beleven. Voor Henri-François Haquin is dat moment nu aangebroken. Deze zondag staat hij voor het eerst aan de start van de Ronde van Vlaanderen.

Een nieuwe ploeg, de stap naar de WorldTour en nu een van de meest iconische wedstrijden op zijn programma: het zijn maanden van verandering voor de Fransman. En hoewel nog niet alles vlekkeloos verliep, ligt zijn focus volledig op wat komt.

“Het gaat goed,” vertelt Haquin. “Mijn vorm wordt stap voor stap beter. De trainingen gaan goed en ik voel aan mijn benen dat ik al een aantal mooie koersen heb gereden. Ik ben nog niet op honderd procent, maar dat is logisch. Na een ploegwissel en de stap naar de WorldTour heb je tijd nodig. Het niveau ligt zo hoog, daar moet je echt naartoe groeien.”

Zijn plek vinden

Die stap betekent niet alleen aanpassen op de fiets, maar ook zijn draai vinden binnen een nieuwe omgeving. En dat ging opvallend snel.

“Ik kan het goed vinden met iedereen in de ploeg,” zegt hij. “Het is echt een fijne groep.”

Eén ploeggenoot springt er voor hem uit. “Ik heb een goede band met Timo Roosen. Hij heeft veel ervaring, is rustig en kan goed luisteren. Je merkt echt dat hij het goede voorbeeld wil geven.”

Tegelijkertijd zijn er ook vertrouwde gezichten. Zo kent hij ploeggenoot Dillon Corkery al jaren, uit zijn vorige team. “We wonen allebei in Dijon, dus we zien elkaar ook buiten de koers regelmatig,” zegt hij met een glimlach.

Een stap omhoog in alles

De overstap naar de WorldTour betekent een duidelijke verandering in schaal en structuur. “Alles is groter,” legt Haquin uit. “En dat vraagt om meer organisatie. Alles is professioneler, gedetailleerder en wordt geanalyseerd.”

Niet alleen het wedstrijdgedeelte, maar de hele organisatie eromheen is uitgebreid. “Met een Mannen-, Vrouwen- en Developmentprogramma zijn er heel veel mensen betrokken. Dat vraagt om structuur. Maar dat vind ik juist prettig, het helpt je als renner.”

Dat hogere niveau heeft hij dit seizoen al van dichtbij ervaren, met onder meer de Tour Down Under, Omloop Nieuwsblad en E3 Saxo Classic.

“Ik ben heel blij met mijn programma tot nu toe,” zegt hij. “Ik heb al best wat WorldTour-koersen gereden en je merkt echt het verschil. Het tempo ligt elke dag hoog. Maar daar wen je ook aan.”

Voor Haquin zit de grootste uitdaging niet alleen in het fysieke, maar ook in het tactische en technische aspect. “Ik moet nog ervaring opdoen. Momenten herkennen: wanneer je van voren moet zitten, wanneer je moet opschuiven.”

Hoewel de resultaten nog niet zijn gekomen, blijft het vertrouwen groot. “Dat gaat zeker komen. Voor mij is dit een leerproces. Ik moet nog stappen zetten op technisch, tactisch en fysiek vlak.”

Een unieke koers

En dan is daar nu de volgende stap: de Ronde van Vlaanderen.

“Het is een mythische koers,” zegt Haquin. “Toen ik jong was, was dit waarschijnlijk de wedstrijd die ik het meest keek, samen met Paris-Roubaix en de Tour de France.”

Lang, slopend en meedogenloos: een koers waar iedereen met hetzelfde doel start. “Iedereen maakt hier een hoofddoel van. En eerlijk gezegd is het een koers die ik altijd heb willen winnen.”

Als hij aan Vlaanderen denkt, komt één beeld direct naar boven. “De finish. Die lange, rechte aankomst, vaak met een klein groepje van de sterkste renners. Ik denk ook aan Mathieu van der Poel, die hem meerdere keren heeft gewonnen. En aan die sprints waarin renners volledig leeg zijn, met de laatste restjes energie die ze nog hebben.”

Hoe zwaar de koers werkelijk is, valt moeilijk te bevatten. “We realiseren ons vaak niet hoe zwaar die wedstrijd is. Tegen de finish hebben ze al zoveel kilometers en hoogtemeters in de benen.” Nu gaat hij het zelf ervaren. “Daar kijk ik echt naar uit.”

Naast de koers zelf is er nog iets wat Vlaanderen uniek maakt. “De sfeer,” zegt Haquin. “Die is echt bijzonder.”

Langs de kant staan duizenden fans, die op de hellingen en kasseistroken voor een indrukwekkende muur van geluid zorgen. “Op de Oude Kwaremont, met al die mensen… dat wordt echt ongelooflijk. Zo’n sfeer zie je bijna nergens.”

Op naar het onbekende

Voor Haquin draait zijn eerste Ronde niet alleen om het resultaat, maar vooral om de ervaring. “Ik wil voelen wat zo’n lange koers met me doet,” zegt hij. “Ik heb nog nooit zo’n lange wedstrijd gereden.”

Liege-Bastogne-Liege van vorig jaar komt qua afstand het dichtst in de buurt, maar is toch anders. “En in Vlaanderen zijn de omstandigheden vaak zwaarder. Ik ben vooral heel nieuwsgierig. En eerlijk gezegd ook een beetje ongeduldig.”

Wat maakt zijn eerste Ronde geslaagd? “Allereerst wil ik dat de ploeg tevreden is over mijn koers,” zegt hij. “Dat betekent dat ik mijn rol goed uitvoer.”

In vorm zijn, leveren op de juiste momenten en bijdragen aan het teamresultaat: dat staat voorop. “Ik wil mijn steentje bijdragen aan een zo goed mogelijk resultaat voor de ploeg.”

De volgende doelen

Na de Ronde wacht meteen het volgende hoogtepunt: Paris-Roubaix.

“Ik rijd ook Roubaix, dat is natuurlijk ook een grote afspraak,” zegt Haquin. “Ik heb hem ooit bij de beloften gereden, maar dat is totaal anders. Daar kijk ik ook erg naar uit.”

Daarna volgt een korte rustperiode, voordat de focus weer verschuift. “Dan kom ik terug in Romandië,” zegt hij. “En dan is een groot deel van het seizoen alweer voorbij,” voegt hij lachend toe. “Daarna maken we de balans op en kijken we welke koersen het beste bij me passen.”