Geboren en getogen in Goes, Zeeland, was wielrennen altijd al onderdeel van Timo’s leven. “Mijn opa was wielrenner, mijn oom ook, en mijn vader was ploegleider,” vertelt hij met een glimlach. “Dus het zat al een beetje in de familie.”
Toch zette Timo zijn eerste sportieve stappen niet op de fiets. “Ik begon met voetbal,” herinnert hij zich. “Maar na een tijdje wilde ik graag een racefiets, dus toen ik negen was kochten mijn ouders er één voor me en toen begon het echt.” Samen fietsen met zijn opa leverde enkele van zijn eerste en mooiste herinneringen aan de sport op. Binnen een paar jaar moest hij kiezen tussen de bal en de fiets. “In het eerste jaar probeerde ik het nog te combineren,” lacht hij, “maar dat ging niet meer, dus koos ik voor het wielrennen, en daar ben ik blij om.”
Vanaf dat moment volgde de progressie vanzelf. Als junior won hij de Ronde van Vlaanderen U19, een vroeg bewijs van zijn gevoel voor zware, tactische eendagskoersen. De overstap naar de beloften viel samen met het uitbreken van de coronapandemie. “We hadden dat jaar en het jaar erna niet veel wedstrijden,” legt hij uit. In plaats van af te haken bleef Timo werken en geloven. “Ik bleef gemotiveerd, en de mensen om mij heen bleven ook in mij geloven. Dat gaf me extra motivatie om door te gaan.”
In de seizoenen die volgden groeide Timo uit tot een vaste waarde in het Nederlandse peloton, met constante resultaten. Dat mondde uit in een sterk 2025, met overwinningen in de Holland Cup, een etappezege en een tweede plaats in het eindklassement van Olympia’s Tour, en als hoogtepunt een carrièrebepalende overwinning in de NIBC Tour of Holland. “Je eerste profzege pakken en daarna je eerste profcontract tekenen, dat zijn momenten die je nooit meer vergeet.”
Timo omschrijft zichzelf als “rustig, relaxed, gemotiveerd en gedisciplineerd”. Hij geeft toe dat hij graag op tijd is, “meestal een kwartier te vroeg,” grapt hij, en diezelfde nauwkeurigheid neemt hij mee in zijn koersaanpak. “Elk jaar zag ik mezelf groeien, steeds kleine stapjes vooruit. Als je die progressie ziet, blijf je doorgaan en geef je niet op.”
Als zelfverklaarde klassiekerrenner met een snelle finish geniet hij vooral van zware eendagswedstrijden en chaotische sprints. “Dat zijn de koersen die ik het liefste rijd,” zegt hij. “Als je iets echt leuk vindt, ben je ook extra gemotiveerd om er goed in te zijn.”
Met het oog op zijn eerste volledige WorldTour-seizoenen bij Team Picnic PostNL kijkt Timo uit naar verdere ontwikkeling. “Nu wordt het serieuzer, met voeding, experts en grotere wedstrijden. Samenwerken met alle stafleden en koersen op een hoger niveau: ik denk dat ik daarin nog stappen kan zetten. Ik heb er echt veel zin in.”
Naast de fiets ontspant Timo het liefst met vrienden of door wat te gamen, even zijn hoofd leegmaken, met ondertussen wat jaren 80-muziek of Nederlandstalige nummers op de achtergrond.