Nienke Vinke en Team Picnic PostNL veroveren de witte trui in de Tour de France Femmes

De Tour de France Femmes trok verder richting de Alpen, met een rit van bijna 160 kilometer van Bourg-en-Bresse naar Chambéry. Een etappe met een relatief rustige aanloop, maar boordevol klimwerk in de finale en met een technische afdaling naar de finish. Team Picnic PostNL ging van start met duidelijke ambities: de leiding in het jongerenklassement overnemen met Nienke Vinke, die de dag begon op slechts 22 seconden van leidster Julie Bego.

Het was een snelle openingsfase, want door het heuvelachtige parcours probeerden veel ploegen iemand mee te sturen in de vroege vlucht. Uiteindelijk brak het peloton en wist Megan Jastrab namens de ploeg de sprong te maken naar de kopgroep van de dag. Die werkte goed samen en reed een voorsprong bij elkaar van meer dan vier minuten, al begon het peloton tempo te maken richting de eerste beklimmingen.

In het peloton leverde de rest van de ploeg uitstekend werk door Vinke de hele dag goed van voren te houden, met name in aanloop naar de slotklim, de Col du Granier. In de kopgroep versnelden de betere klimmers richting de ritzege, terwijl Vinke in de groep der favorieten bleef strijden. Dankzij sterke ondersteuning begon ze de klim in een goed wiel en van daar reed ze strijdvaardig naar boven.

Toen Vinke merkte dat ze een gaatje had op Bego, ging ze vol door in de afdaling naar Chambéry. Ze reed gecontroleerd maar snel naar beneden en kwam met voldoende voorsprong over de finish om de witte trui van leider van het jongerenklassement over te nemen. Vinke en Team Picnic PostNL leiden nu met 21 seconden voorsprong op Bego. Met nog een loodzware etappe over de Col de la Madeleine in het verschiet staat er dus nog veel op het spel.

Een zichtbaar blije maar rustige Vinke zei na afloop: “Het team heeft me de hele dag goed geholpen en zorgde ervoor dat ik perfect aan de slotklim kon beginnen. Ik was niet echt aan het aanvallen, ik probeerde gewoon zo lang mogelijk bij de beste klimmers te blijven in de groep van de klassementsrenners. Uiteindelijk moest ik iets later lossen dan Julie, en vanaf dat moment ben ik blijven rijden om het gat vast te houden. Ze was echt sterk en gaf niet op, want ik zag dat ze niet ver achter me zat. Maar ik ben ontzettend blij dat ik nu in de witte trui mag dragen. Normaal gesproken voel ik me beter in de laatste dagen van een rittenkoers, en het terrein dat nog komt, ligt me goed. Hopelijk kunnen we nog een paar goede etappes rijden en de trui vasthouden tot het einde van de wedstrijd.”